Dezynsekcja gazowa, Gazowanie, fumigacja domu, drewna, drewnianych konstrukcji, kościołów, muzealiów etc.

Czym jest cyjanowodór, kto go odkrył, w czym występuje HCN, jak produkowany jest cyjanowodór, jak wygląda proces andrussowa, jak wygląda proces BMA, jakie są zastosowania cyjanowodoru, jak pomóc osobie zatrutej, jakie przepisy regulują produkcje, oznakowanie i użytkowanie cyjanowodoru, jakie są skutki przedostania się cyjanowodoru do środowiska, jak go magazynować, jak gasić tego typu gaz, jakie są laboratoryjne i przemysłowe metody otrzymywania cyjanowodoru i jakie niebezpieczeństwa są związane ze stosowaniem cyjanowodoru.

Czym jest cyjanowodór

gaz zwalczający owady

Cyjanowodór HCN jest nieorganicznym związkiem chemicznym. Związkami nieorganicznymi nazywamy związki chemiczne niezawierające węgla. Tradycyjnie do tej grupy zaliczane są również najprostsze związki zawierające węgiel w tym między innymi cyjanowodór. Cyjanowodór zbudowany jest z trzech rodzajów pierwiastków: azotu, węgla i wodoru. Cyjanowodór to bezbarwna, silnie trująca lotna ciecz. Cyjanowodór posiada słabo wyczuwalny zapach podobny do zapachu gorzkich migdałów. Cyjanowodór połączony z wodą tworzy kwas cyjanowodorowy. Sole kwasu cyjanowodorowego nazywamy cyjankami. Cyjanowodór jest bardzo lotny i łatwo miesza się z alkoholami i z wodą. Spala się niebieskim płomieniem. Mieszanka par cyjanowodoru i powietrza tworzy mieszankę wybuchową. Temperatura topnienia cyjanowodoru wynosi 13,24°C. Temperatura wrzenia cyjanowodoru to 25,7°C. Temperatura zapłonu cyjanowodoru to 17,8°C, a temperatura samozapłonu 538°C. Dolna granica wybuchowości cyjanowodoru w mieszaninie z powietrzem to 5,6 % objętości powietrza, a górna 41 % objętości powietrza. W temperaturze pokojowej gęstość cyjanowodoru wynosi 0,687g/cm3. Cyjanowodór rozpuszcza się w wodzie, acetonie, alkoholu etylowym, chloroformie, benzenie i czterochlorku węgla. Wysokość stężenia cyjanowodoru, która jest wyczuwalna przy pomocy węchu jest kwestią indywidualną. W zależności od osoby może się ona wahać od 0,22 do 5,6 mg/m3.
 

Odkrycie cyjanowodoru

Cyjanowodór po raz pierwszy otrzymany został przez szwedzko-niemieckiego chemika i aptekarza Carla Wilchelma Scheelego. Miało to miejsce w 1782. Scheelemu nie udało się otrzymać czystego cyjanowodoru a jedynie roztwór tego gazu. Dopiero w roku 1815 czysty cyjanowodór wytworzył Jeseph Gay Lussac. Joseph Louis Gay-Lussac był francuskim fizykiem i chemikiem. Urodził się 6 grudnia 1778 roku w Saint-Léonard-de-Noblatur. Zmarł 9 maja 1850 roku w Paryżu. W wieku 30 lat został profesorem fizyki na Uniwersytecie w Sorbonie, a w wieku 31 lat profesorem chemii na Uniwersytecie École Polytechnique. Obok wytworzenia czystego cyjanowodoru do jego osiągnięć należy stworzenie praw dotyczących parowania i rozszerzalności cieczy oraz rozprężliwości cieplnej, rozszerzalności i objętości cieczy.


 

Występowanie cyjanowodoru w naturze

gaz cyjanowodór

Cyjanowodór naturalnie występuje w:

  • pestkach moreli

  • pestkach brzoskwini

  • gorzkich migdałach

  • korze dzikiej wiśni

  • białej koniczynie

Metody otrzymywania cyjanowodoru

Istnieje wiele metod otrzymywania cyjanowodoru. Poniżej przedstawimy najpopularniejsze z nich.
 

Proces Andrussowa

Proces Andrussowa jest najważniejszą przemysłową metodą otrzymywania cyjanowodoru. Nazwa tego procesu pochodzi od Leonida Andrussowa, który w roku 1927 odkrył reakcje na której opiera się ten proces. W trakcie procesu Andrussowa metan reaguje z amoniakiem przy udziale tlenu z powietrza. Katalizatorem tej reakcji jest platyna lub jej stopy z irydem lub rodem. Najczęściej stosowanym w tej reakcji katalizatorem jest siatka ze stopu w 90 % składającego się z platyny, a w 10 % z rodu. Proces Andrussowa przeprowadzany jest w temperaturze przekraczającej 1000 °C. Powstające w trakcie tego procesu gazy poreakcyjne oczyszczane są z amoniaku przy pomocy roztworu siarczanu amonu i kwasu siarkowego. W kolejnym etapie tego procesu cyjanowodór absorbowany jest w wodzie zakwaszonej kwasem siarkowym. Z tego roztworu destylowany jest cyjanowodór. Proces Andrussowa to sprawdzona technologia zapewniająca dużą czystość otrzymywanego produktu. Pozwala też ona na długotrwałe wykorzystywanie tego samego katalizatora. Ze względu na podatność na zatrucie katalizatora w przypadku tej metody wymagana jest duża czystość surowca.
 

Proces BMA

Drugą popularną metodą otrzymywania cyjanowodoru jest BMA znane też jako proces Degussa. W trakcie tego procesu metan reaguje z amoniakiem w obecności katalizatora platynowego. W przeciwieństwie do procesu Andrussowa proces BMA to proces endotermiczny, co oznacza, że w jego trakcie konieczne jest dostarczanie ciepła. Jest to realizowane poprzez przepuszczanie surowców przez wiązki rur. Rury te wykonywane są ze spieczonego tlenku glinu. Od wewnątrz powlekane są one warstwą katalizatora. W trakcie procesu BMA mieszanina ogrzewana jest do temperatury przekraczającej 1200 °C. Oczyszczanie i destylowanie cyjanowodoru przebiega podobnie jak w przypadku procesu Andrussowa. Gazy poreakcyjne wydzielane w procesie BMA zawierają więcej siarkowodoru niż te, które wydzielane są w trakcie procesu Andrussowa co pozwala na zmniejszenie kosztów oczyszczania i destylowania.
 

Proces Shawinigan

Trzecim powszechnie stosowanym sposobem produkcji cyjanowodoru jest proces Shawinigan. W trakcie tego procesu amoniak reaguje z węglowodorami gazowymi (najczęściej propanem). Reakcja ta zachodzi w ogrzewanym elektrycznie złożu fluidalnym. Proces zachodzi w temperaturze wynoszącej powyżej 1500 °C, ale nie wymaga on użycia katalizatora ani aparatury do absorpcji amoniaku. Ze względu na wysokie zużycie energii elektrycznej proces ten stosowany jest na obszarach na których jest ona tania.
 

Piroliza węgla w piecu koksowniczym

Cyjanowodór jest jednym ze składników gazu koksowniczego. Powstaje jako produkt uboczny w trakcie pirolizy węgla w piecu koksowniczym. W m3 gazu koksowniczego występuje 1-2 gramy cyjanowodoru.

 

Laboratoryjne metody otrzymywania cyjanowodoru

Istnieje też kilka metod otrzymywania cyjanowodoru, które stosowane są wyłącznie w warunkach laboratoryjnych. Metody te to:

*reakcje heksacyjanożelazianów lub cyjanków z silnymi kwasami

*przepuszczanie par siarkowodoru nad stałym cyjankiem rtęci

*ogrzewanie metanolu z amoniakiem

*ogrzewanie acetonitrylu z amoniakiem

*rozkład termiczny formamidu w podwyższonej temperaturze i przy obniżonym ciśnieniu.

 

Zastosowania cyjanowodoru

Cyjanowodór to substancja posiadająca wiele zastosowań takich jak:

*Dezynfekcja

*Deratyzacja

*Produkcja metakrylanu metylu w przemyśle tworzyw sztucznych. Metakrylan metylu to organiczny związek chemiczny wykorzystywany do produkcji wypełnień stomatologicznych, farb lakierów i polimetakrylanu metylu (pleksiglasu)

*produkcja cyjanku potasu

*produkcja sodu

*produkcja adyponitrylu

*produkcja metioniny

*produkcja chlorku cyjanu

*produkcja kwasu nitrylotrioctowego

*produkcja pestycydów triazynowych

*Sole cyjanowodoru używane są w galwanizacji, przemysle metalurgicznym i analizie chemicznej

*Cyjanowodór może być używany jako broń chemiczna. Używanie cyjanowodoru jako broni zakazane jest na mocy konwencji o zakazie broni chemicznej. Konwencja ta podpisana została 13 stycznia 1993 roku w Paryżu. Weszła w życie 29 kwietnia 1997 roku. Konwencja ta została podpisana i ratyfikowana przez większość państw świata.

Niebezpieczeństwa związane z cyjanowodorem

Cyjanowodór jest wyjątkowo toksyczny. Jego wdychanie może doprowadzić do zgonu. LD50 w przypadku cyjanowodoru wynosi 1,5 mg na kilogram masy ciała. LD50 to dawka powodująca śmierć połowy osobników poddanych działaniu danej substancji. LC50 cyjanowodoru wynosi 25 ppm. LC50 to stężenie substancji we wdychanym powietrzu powodujące śmierć połowy wdychających ją osób.

Mechanizm w jaki cyjanowodór doprowadza do zgonu wygląda następująco:

  • Cyjanowodór wchłania się poprzez skórę, płuca i układ pokarmowy.

  • Cyjanowodór ulega dysocjacji w trakcie której powstają jony cyjankowe

  • Jony cyjankowe wiążą się z jonami Fe3+

  • Połączone jony hamują układ enzymatyczny oksydazy cytochromowej

  • Następuje zablokowanie przenoszenia tlenu z oksyhemoglobiny do tkanek

  • Pozbawione tlenu komórki w tkankach obumierają

Osobom zatrutym cyjanowodorem podaje się azotyn sodu i azotyn izoamylu co wywołuje methemoglobinemie i przywraca transport tlenu do komórek.

Objawy zatrucia cyjanowodorem uzależnione są od dawki. Najczęściej występujące objawy to:

*szum w uszach

*ból głowy

*przyśpieszenie i osłabienie tętna

*duszność

*wymioty

*obniżenie ciśnienia

*śpiączka

*osłabienie

*drżenie mięśni

*zaczerwienienie spojówek

*ból oczu

*uczucie pieczenia w nosie, gardle i oczach

*czerwone zabarwienie skóry

*sinica

*przyśpieszenie i pogłębienie oddechów

*utrata przytomności

*drgawki

*obrzęk płuc

*zatrzymanie oddechu i śmierć

To po jakim czasie od zatrucia cyjanowodorem następuje śmierć uzależnione jest od stężenia tego gazu. Przy stężeniu wynoszącym 130 mg/m3 śmierć następuje w ciągu godziny. Stężenie cyjanowodoru wynoszące 200-300 mg/m3 powoduje natychmiastowy zgon.

Nie tylko wdychanie cyjanowodoru jest niebezpieczne. Również skażenie skóry cyjanowodorem jest niebezpieczne dla życia i zdrowia Skażenie skóry cyjanowodorem powoduje zaczerwienienie i piekący ból. Skażenie skaleczonej skóry może spowodować natychmiastową śmierć.

Skażenie oczu cyjanowodorem powoduje oparzenie rogówki, spojówek i powiek.

Cyjanowodór, który dostał się do organizmu drogą pokarmową może wywołać piorunującą postać zatrucia, zapaść, utratę przytomności, drgawki, śmierć. Objawy występują kilka godzin po posiłku. U osób, które przeżyły zatrucie pokarmowe cyjanowodorem nie zaobserwowano długotrwałych skutków zatrucia.

Długotrwałe przebywanie w miejscu, w którym stężenie cyjanowodoru w powietrzu wynosi 4-13 mg/m3 prowadzi do przewlekłego zatrucia cyjanowodorem. Objawami przewlekłego zatrucia cyjanowodorem są:

*bóle i zawroty głowy

*osłabienie

*zwiększenie zawartości hemoglobiny we krwi

*duszność wysiłkowa

*zaczerwienienie gardła

*wymioty

*rumieniowe zmiany skóry

*powiększenie tarczycy

 

Pierwsza pomoc w zatruciach cyjanowodorem

Lekami stosowanymi w zatruciach cyjanowodorem są:

  • glukoza 40 % w ampułkach

  • hydrokortyzon

  • węgiel aktywny

Odtrutkami stosowanymi w zatruciach cyjanowodorem są:

  1. azotyn amylu (Amylium nitrosum) w ampułkach,

  2. azotyn sodu (Natrium nitrosum) w ampułkach. Azotyn sodu to sól kwasu azotowego i sodu. Ten nieorganiczny związek chemiczny często stosowany jest jako dodatek konserwujący do żywności i substrat przy produkcji barwników. Substancja ta oznaczana jest symbolem E250

  3. tiosiarczan sodu (30%) w ampułkach po 50 m. Tiosarczan sodu to sól sodu i nietrwałego kwasu tiosiarkowego. Używany jest on do usuwania chloru po bieleniu zbijania ilości chloru w basenie i w analizie chemicznej. W temperaturze pokojowej tiosarczan sodu jest białym i bezwonnym krystalicznym ciałem stałym

Leczenie zatrucia cyjanowodorem polega na odblokowaniu oksydazy cytochromu przez wiązanie cyjanu z methemoglobiną wywołaną podaniem tlenu i leków methemoglobinotwórczych.

W dalszej części artykułu opiszemy metody leczenia zatruć cyjanowodorem w zależności od sytuacji.

Zatrucie inhalacyjne

Osoba przytomna
Pierwsza pomoc przedlekarska:
Pierwszą czynnością, którą należy podjąć w przypadku inhalacyjnego zatrucia cyjanowodorem jest wyniesienie zatrutej osoby z miejsca, w którym cyjanowodór jest obecny w powietrzu. Ratownicy powinni być wyposażeni w ochronę dróg oddechowych zapewniającą dopływ świeżego powietrza oraz być połączeni liną. Jeśli sprzęt zapewniający ochronę dróg oddechowych nie jest dostępny, a sytuacja wymaga szybkiej interwencji czas przebywania w miejscu skażonym cyjanowodorem musi być ograniczony do czasu trwania zatrzymania oddechu.

Po wyniesieniu należy ułożyć ją w wygodnej pozycji, zapewnić spokój i całkowity bezruch oraz chronić przed utratą ciepła. Zatrutej osobie podaje się tlen z butli przez maską twarzową. Jeśli nastąpi pogłębienie i przyśpieszenie oddechu połączone z bólem głowy i zawrotami należy rozgnieść ampułke azotany amylu zawiniętą w gazę i podać zatrutej cyjanowodorem osobie do wdychania przez 1-2 minuty. Nie należy podawać azotanu amylu osobom co do których nie ma pewności czy zatruły się cyjanowodorem (kwasem pruskim) lub cyjankami.
Pomoc lekarska:
Pomoc lekarska w inhalacyjnym zatruciu cyjanowodorem polega na

  • Kontynuacji wspomagania oddychania tlenem. Jeśli dojdzie do zaburzeń oddechowych należy zaintubować chorego i kontynuować tlenoterapię.

  • Założeniu stałej drogi dożylnej i podaniu tiosiarczan sodu - 50 ml. Tiosiarczan sodu powinien być podawany powoli przez 10 minut.

  • Dożylnym podawaniu hydrokortyzonu (300-500 mg).

Leczenie nie powinno być przerywane podczas transportu pacjenta karetką reanimacyjną do szpitala lub ośrodka zatruć.

Nieprzytomny
Pierwsza pomoc przedlekarska:
Podobnie jak w przypadku osób przytomnych zatrutych inhalacyjnie cyjanowodorem pierwszą czynnością jest wyniesienie nieprzytomnego z miejsca zatrucia. Następnie należy ułożyć go w pozycji bocznej ustalonej. Pozycja ta zapobiega zapadaniu się języka na tylną ścianę gardła, co u osób nieprzytomnych może spowodować niedrożność dróg oddechowych i śmierć. Kolejną czynnością jest usunięcie z jamy ustnej ruchomych protez i innych ciał obcych. Wydzielinę z nosa i jamy ustnej należy odessać strzykawką przez cewnik. W dalszej kolejności należy wlać azotyn amylu z ampułki do worka samorozprężalnego aparatu typu AMBU i podawać razem z tlenem aż do przybycia lekarza. Nie należy podawać azotynu amylu jeśli nie mamy pewności, że utrata przytomności wywołana jest cyjanowodorem lub cyjankami.
Pomoc lekarska:

Pomoc lekarska w inhalacyjnym zatruciu cyjanowodorem polega na

*Kontynuacji wspomagania oddychania tlenem przy pomocy samorozprężalnego aparatu typu AMBU. Jeśli dojdzie do zaburzeń oddechowych należy zaintubować chorego i kontynuować tlenoterapię.

*Założeniu stałej drogi dożylnej i podaniu tiosiarczan sodu - 50 ml, powoli, przez 10 minut.

*Dożylnym podawaniu hydrokortyzonu (300-500 mg).

Leczenie nie powinno być przerywane podczas transportu pacjenta karetką reanimacyjną do szpitala lub ośrodka zatruć.

 

Zatrucie drogą pokarmową
Pierwsza pomoc przedlekarska:
W przypadku zatrucia cyjanowodorem drogą pokarmową osobom przytomnym podaje się zawiesinę węgla(Carbo medicinalis) w ilości co najmniej 70 g w wodzie. Nie należy wywoływać wymiotów? w przypadku zatrucia cyjanowodorem drogą pokarmową. Dalsze postępowanie jest takie same jak w przypadku zatrucia inhalacyjnego.
Pomoc lekarska:
Postępowanie jak w zatruciu inhalacyjnym.

Skażenie skóry
Osoba udzielająca pomocy osobie, której skóra została skażona cyjanowodorem musi nosić odpowiednią odzież ochronną (w tym rękawice).
Pierwsza pomoc przedlekarska:
Skórę skażoną cyjanowodorem należy jak najszybciej obficie spłukać bieżącą, letnią wodą. Jednocześnie należy zdejmować oblaną odzież. Nie należy stosować środków zobojętniających (alkalizujących). Na oparzenia wywołane cyjanowodorem nakłada się jałowy opatrunek. Postępowanie jak w zatruciu inhalacyjnym ze względu na szybkie wchłanianie cyjanowodoru przez skórę.
Pomoc lekarska:
Postępowanie jak w zatruciu inhalacyjnym.


 

Skażenie oczu
Pierwsza pomoc przedlekarska:
Oczu skażone cyjanowodorem należy przez 15 minut intensywnie płukać dużą ilością chłodnej wody. Osoby narażone na zatrucie cyjanowodorem powinny zostać pouczone w jaki sposób samodzielnie wykonywać płukanie oczu.
Pomoc lekarska:
Konieczna konsultacja okulistyczna.

 

Pożary wywoływane przez cyjanowodór

Cyjanowodór jest substancją skrajnie łatwopalną. Pary cyjanowodoru połączone z powietrzem tworzą mieszaniny wybuchowe. Zbiorniki cyjanowodoru narażone na działanie ognia lub wysokiej temperatury mogą eksplodować. Produktami spalania cyjanowodoru są również toksyczne gazy i dymy.

Środkami gaśniczymi stosowanymi w gaszeniu cyjanowodoru są:

* gaśnice pianowe,

* gaśnice proszkowe,

* rozproszona woda,

* dwutlenek węgla.

Niewielkie pożary cyjanowodoru należy gasić odpornymi na alkohol gaśnicami pianowymi. Duże pożary cyjanowodoru gaszone są przy pomocy rozproszonych prądów wody lub piany. Produkty spalania i pary strącane są przy pomocy rozproszonej wody. Nie należy polewać palącego się cyjanowodoru zwartymi strumieniami wody. Może to spowodować rozrzucenie palącego się cyjanowodoru, a tym samym rozprzestrzenianie pożaru. Zbiorniki narażone na działanie ognia lub wysokiej temperatury należy usunąć z zagrożonego obszaru, a jeżeli nie jest to możliwe należy schłodzić je wodą.
 

Niezamierzone przedostanie się cyjanowodoru do środowiska

W przypadku wydostania się cyjanowodoru do środowiska należy

*ogłosić alarm,

*odizolować skażony teren

*wyprowadzić osoby postronne w kierunku pod wiatr.

*odciąć źródło skażenia środowiska (uszczelnić uszkodzone opakowanie i umieścić w opakowaniu awaryjnym, zamknąć dopływ cieczy)

*wezwać specjalistyczne ekipy ratownicze.

*usunąć źródła zapłonu (ogłosić zakaz używania narzędzi iskrzących i palenia, ugasić otwarty ogień

*zabezpieczyć zbiorniki przed nagrzaniem

*rozcieńczać pary rozproszonym strumieniem wody

*miejsce w którym gromadzi się ciecz należy obwałować, a zebrany w ten sposób cyjanowodór odpompować. Jeśli ilość rozlanego cyjanowodoru jest niewielka należy przysypać ją niepalnym materiałem chłonnym i zebrać.

*zabezpieczyć studzienki ściekowe

Cyjanowodór neutralizowany jest przy pomocy 10 % roztworu wodorotlenku sodowego i 20 % roztworu siarczanu żelazowego. Substancje te należy zmieszać w stosunku 1:1. Cyjanowodór zbiera się mechanicznie do hermetycznych pojemników z twardego tworzywa sztucznego lub metalowych bębnów, zamykanych deklami za pomocą taśm. Do zbierania nie należy używać narzędzi nieiskrzących. Cyjanowodór za zgodą Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego można spalać w wyznaczonych miejscach, na metalowych tacach, małymi (5?10 kg) porcjami. Przed spaleniem należy zmieszać ciekły cyjanowodór mieszać z palnymi sorbentami roślinnymi.

Grunt skażony cyjanowodorem należy wymienić. Jeśli doszło do skażenia wód cyjanowodorem należy powiadomić o tym fakcie odpowiednie władze.

Osoby zwalczające cyjanowodór, który przedostał się do środowiska nie powinny dopuszczać do kontaktu cyjanowodoru ze swoim ciałem.

W tym celu stosuje się:

*ubrania ochronne z tkanin powlekanych,

*rękawice ochronne,

*okulary ochronne w szczelnej obudowie,

*ochrony dróg oddechowych. Używając ochron dróg oddechowych należy pamiętać, że czas ochronnego działania filtrów gazowych i cząsteczkowych jest ograniczony

 

Magazynowanie cyjanowodoru

Cyjanowodór należy przechowywać w oryginalnych, właściwie oznakowanych opakowaniach. Do przechowywania cyjanowodoru używa się hermetycznych zbiorników, butli i cystern. Opakowania te powinny być napełnione do maksymalnie 90% objętości. Opakowania z cyjanowodorem powinny znajdować się w magazynie cieczy palnych, toksycznych, wyposażonym w instalację wentylacyjną i elektryczną w wykonaniu przeciwwybuchowym, na twardym, nieprzepuszczalnym podłożu. Magazyny cyjanowodoru powinny znajdować się w znacznej odległości od instalacji wodnych i kanalizacyjnych. Panować powinna w nich temperatura od 1 do 20?Celsjusza. Na terenie magazynu w którym magazynowany jest cyjanowodór nie należy spożywać żywności, palić, używać otwartego ognia i narzędzi iskrzących. Szczegółowe zasady magazynowania cyjanowodoru określone są w normie PN-89/C-81400. Magazyny w których przechowywany jest cyjanowodór powinny być zamykane. Dzieci i inne osoby postronne nie powinny mieć do nich dostępu. Stanowiska pracy na których ma miejsce kontakt z cyjanowodorem powinny być dobrze wentylowane.


 

Środki ochrony indywidualnej przed cyjanowodorem

Osoby mające do czynienia z cyjanowodorem (przechowywanie, transportowanie, stosowanie) powinny być wyposażone w odpowiednie środki ochrony indywidualnej chroniące przed cyjanowodorem. Ręce powinny być chronione przez rękawice. Rękawice powinny spełniać wymagania normy PN-EN 374-3:2004 (U). Oczy powinny być chronione przez okulary ochronne umieszczone w szczelnej obudowie. Okulary ochronne powinny spełniać wymagania normy PN-EN 166:2002 (U). Za równo obudowa okularów jaki i rękawice ochronne powinny być zbudowane z materiału odpornego na działanie cyjanowodoru. Drogi oddechowe osób pracujących w atmosferze zawierającej pary cyjanowodoru powinny być chronione osłonami z filtrem cząsteczkowym oznaczonym kolorem białym i symbolem P2, filtrem gazowym oznaczonym kolorem szarym i literą B. Sprzęt chroniący drogi oddechowe powinien spełniać wymagania normy PN-EN 141:2002. Całe ciało powinno być chronione przez ubranie ochronne ze zwartej tkaniny takie jak na przykład fartuchy ochronne.
 

Przepisy prawne dotyczące cyjanowodoru

Używanie cyjanowodoru reguluje wiele ustaw, rozporządzeń i innych przepisów. Najważniejsze spośród tych przepisów to:

- Ustawa o substancjach i preparatach chemicznych z dnia 11.01.2001 r. (Dz.U.11 poz.84; z późniejszymi zmianami)

- Rozporządzenie w sprawie karty charakterystyki substancji niebezpiecznej i preparatu niebezpiecznego. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 3 lipca 2002 r. (Dz. U. Nr 140, poz. 1171) ze zmianą z dnia 14.12.2004 r. (Dz.U. 2 z 2005r. poz.2)

- Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28.09.2005 r. w sprawie wykazu substancji niebezpiecznych wraz z ich klasyfikacją i oznakowaniem - ZAŁĄCZNIK (Dz.U.201 poz.1674), (29ATP).

- Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2.09.2003r. w sprawie oznakowania opakowań substancji niebezpiecznych i preparatów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 173, poz. 1679 z późniejszymi zmianami).

- Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2.09.2003 r. w sprawie kryteriów i sposobu klasyfikacji substancji i preparatów chemicznych (Dz. U. Nr 171, poz. 1666 z późniejszymi zmianami).

- Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29.11.2002 r. (Dz.U. Nr 217, poz. 1833) w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy ze zmianą z dnia 1.10.2005 r. (Dz.U. 212 poz.1769)

- Ustawa z dnia 27.04.2001 r. o odpadach, (Dz.U.62 poz.628) oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 27.09.2001r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U.112 poz.1206),

- Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. o opakowaniach i odpadach opakowaniowych. (Dz.U. 2001 nr 63 poz. 638)

- Klasyfikacja towarów niebezpiecznych zgodnie z Umową Europejską dotyczącą międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR).

- Ustawa z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. 2002 nr 199 poz. 1671) z późniejszymi zmianami.

- Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. 2003 nr 169 poz. 1650) z późniejszymi zmianami.

- Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30.12.2004 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy związanej z występowaniem w miejscu pracy czynników chemicznych (Dz. U. z 2005r. Nr 11, poz. 86).

- Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21.12.2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259, poz. 2173).

- Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 26.09.1997r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz.U. 2003 nr 169 poz. 1650) z późniejszymi zmianami.

- Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30.12.2004 roku w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy związanej z występowaniem w miejscu pracy czynników chemicznych (Dz. U. z 2005r. Nr 11, poz. 86).

- Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 21.12.2005 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla środków ochrony indywidualnej (Dz. U. Nr 259, poz. 2173).

 

 

Kontakt z firmą Kontakt z firmą


tel: +48 (22) 29 94 410
e-mail: biuro@corneco.pl
Aleje Jerozolimskie 81
02-001 Warszawa


Corneco jest firmą stworzoną z doświadczenia wielu specjalistów i firm,
oferujących usługi w zakresie zwalczania szkodników drewna i konsultacji
entomologicznych oraz mykologicznych.

Jako członek Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków rozumiemy potrzebę
ochrony drewnianych zabytków i stajemy na przeciw najbardziej aktualnym
problemom związanym ze szkodnikami biorąc udział w innowacyjnych projektach
badawczych oraz tworząc nowe technologie i sposoby ich zwalczania (tu:
System CORNECO).

Dzięki opracowaniu autorskiej technologii System CORNECO - zespół
zintegrowanych metod zwalczania szkodników drewna
, możemy zaoferować naszym
Klientom zintegrowane zabiegi przeprowadzane przy pomocy: fumigacji gazami
obojętnymi lub reaktywnymi, ozonowania, iniekcji ciśnieniowej, wygrzewania
mikrofalami oraz dezynsekcji beztlenowej Veloxy, które niezwykle skutecznie
zwalczają szkodniki, przy jednoczesnym zachowaniu substancji zabytku w
możliwie maksymalnie niezmiennym stanie.

Na potrzeby świadczonych w szerokim zakresie usług utworzony został zespół
wybitnych specjalistów, w którego skład wchodzą między innymi:
- prof. dr hab. inż. Sławomir Podsiadło - kierownik Zespołu Związków
Beztlenowych na Wydziale Chemicznym Politechniki Warszawskiej; specjalista w
zakresie otrzymywania, badania struktury oraz właściwości związków
beztlenowych; autor dwóch książek i ponad 100 publikacji o zasięgu światowym
oraz 10 patentów;
- prof. dr hab. Stanisław Ignatowicz - z Katedry Entomologii Stosowanej
Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie; światowej klasy
specjalista w zakresie analizy zagrożeń i identyfikacji szkodników oraz
doboru metod dezynsekcji.
- naukowcy, specjaliści w zakresie nauki ochrony drewna, w tym mykologii
budowlanej.

Od strony praktycznej realizacje w zakresie przeprowadzania zintegrowanych
zabiegów zwalczania szkodników drewna wykonuje firma INSEKTPOL, która w
trosce o najwyższą jakość obsługi Klienta i świadczonych usług działa w
oparciu o standardy wdrożonego Systemu Zarządzania Jakością ISO 9001:2009, a
także specjaliści w zakresie obróbki drewna tradycyjnymi metodami
ciesielskimi.


Serdecznie zapraszamy do współpracy.

corneco biura kontakt mapa

Nasi partnerzy

logo szkodniki drewna
logo firma insektpol
logo firma docte

Wszelkie prawa zastrzeżone © Corneco.pl 2014. Projekt i wykonanie: 102web.pl